بسان مرغکی آواره غم                        به دشت سینه من پرگشودی

به سقف کلبه ویرانه دل                       گرفتی آشیان آنجا تو موندی

بگو ای غم سرایی جزدل من                چنین مخروبه آیا دیده بودی

تو که ماوا در این ویرانه کردی            ز صاحب خانه اش پرسیده بودی

نمی پرسی ز من پیش از تو ای غم        چه کس در خلوت دل آشیان داشت

چه کرد او کجا رفت و چرا رفت          چه جایی بهتر از اینجا نشان داشت

تو میدانی که آیا این دل من                  زمانی چون بهاری با صفا بود

دلی سرمست از شوق محبت               دلی آکنده از مهر و وفا بود

مرو ای غم که بی تو این دل من           چو فانوس شکسته سوت و کور است

مرا بی همزبان مگذار و مگذر             که با شادی رهم بس دور دور است 

آرزو دارم که مرگت را ببینم                   بر مزارت دسته های گل بچینم

آرزو دارم ببینم پر گناهی                       مرده ای در دوزخی و روسیاهی

                         جای اینکه عاشق زار تو باشم

                         آرزو دارم عذادار تو باشم

بهتر از هر عاشقی نازت کشیدم               در عوض نامردمی ها از تو دیدم

هر کجایی راه خوشبختی نیابی                راحت و بی دغدغه هرگز نخوابی

هر کجایی آب خوش هرگز ننوشی            یا لباس عافیت هرگز نپوشی

عاشقم کردی و رفتی از کنارم                 رنگ پاییزی کشیدی بر بهارم

                          جای اینکه عاشق زار تو باشم

                          آرزو دارم عذادار تو باشم

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را            خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را             ما اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است         رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط ست

                                 تو نه آنی که غم عاشق زار تو باشم

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد             آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

بشنو پند و مکن خسته دل آزرده خویش           ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت   

بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت

فرق منو پروانه در این است    

پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

 

                    ای خدا به حقه تنهاییت در تنهاترین تنهاییش تنهای تنهایش نذار

من پذیرفتم که عشق افسانه است      این دل درد آشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم                 با فراموشی هم آغوشت کنم

میروم از رفتن من شاد باش                از عذاب دیدنم آزاد باش

گر چه تنهاتر از من میروی                   آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را                      تلخی برخوردهای سرد را

                     من پذیرفتم شکست خویش را

ما خوبی او به خلق گوییم        تا هر دو دروغ گفته باشیم